Osteopathie is een manuele geneeswijze. Het doel van een osteopathie behandeling is het opsporen en opheffen van bewegingsbeperkingen en op deze wijze het optimaliseren van de mobiliteit van weefsel in het lichaam. Dit is volgens de osteopathie een voorwaarde in het zelfgenezend vermogen van de mens. Beweeglijkheid speelt binnen de osteopathie een belangrijke rol. Alle weefsels in het lichaam (huid, gewrichten, spieren, organen en zenuwweefsel) staan in directe relatie tot elkaar. Als in het lichaam een verminderde beweeglijkheid van weefsel (dysfunctie) optreedt, kunnen er mogelijk klachten ontstaan.

Deze klachten kunnen zich uitbreiden naar andere systemen. Hierdoor kunnen klachten zich elders in het lichaam presenteren. Bijvoorbeeld bewegingsverlies van een deel van een darm of huid (orgaansystemen) zal mogelijk kunnen leiden tot rugklachten (houding- en bewegingssysteem). Het lichaam compenseert bij restricties en vaak leidt een beperking ook daarom niet tot klachten. Wanneer het lijf echter niet meer in staat is beperkingen zelf op te heffen of te compenseren, kan met osteopatische technieken het evenwicht worden hersteld. Dit zijn zachte handgrepen met respect voor het lichaam. Enkele indicatiegebieden voor osteopathie zijn; Chronische rug- en nekklachten, hoofdpijnklachten, darmklachten en restklachten na operatieve ingrepen.